بای بک | آننا, ۶-ي خزل , ۱۱۰۰۷ اینجی ایل, چولا ۱۹:۱۴ | فارسجا, مقاله

رژیم فاشیستی–آخوندی ایران نیک می داند که این آرامش ظاهری چندروزه حاکم بر ملک و ملت آذربایجان جنوبی آرامش قبل از طوفان جهت کسب و تزریق انرژی در لایه های درونی و بیرونی حرمت ملی است.
این آرامش برای فعالین حرکت ملی به عنوان لایه های درونی حرکت فرصتی برای سازمان یافتن اصولی تر و طراحی حرکات استراتژیک و هدفمند و برای توده ملت به عنوان لایه های بیرونی حرکت فرصتی برای افزودن بر اندوخته های ملی و شناخت عمیقتر از اهداف و بحرانهای ملی پیشرو و مرحله ای سرنوشت ساز برای عبور از احساس ملی به سوی شعور سازمان یافته ملی است.
بنابراین تئوریسینهای مزدور رژیم حاکم بر ایران با وقوف بر شدت بحران های پیش رو و لزوم تخلیه انرژی سازمان یافته حرکت ملی پیش از انفجار برای کاستن از پیامدها و عوارض بحران ساز آن آرام نخواهند نشست.
رژیم حاکم بر ایران به بیماری می ماند که در روزهای واپسین حیات خویش و به علت کانسر (سرطان) پیشرفته سیاسی-اجتماعی حاکم برآن تحت شیمی درمانی است تا شاید چند صباحی به حیات نفرت انگیز خویش بیشتر ادامه دهد. و همچو غریقی در آستانه غرق شدن در منجلاب خود آفریده٫ به هر دستاویزی چنگ می زند به امید نجات ولی هم خودغرق می شود و هم دستاویز! به عبارتی دیگر٫ این گونه می اندیشد که وقتی من غرق می شوم بگذار همه غرق شوند.
در چنین شرایطی یک واجب استراتژیک است که بدخواهان از میزان توان سازمان یافته حرکت ملی از جمله گرایشهای مسلحانه آگاهی روشنی حاصل نکند تا روسیاهان شب پرست به کابوسهای تلخ خویش و به زندگی در سایه وحشت هر چند چند صباحی کوتاه ادامه دهند.
شوهای تبلیغاتی رژیم فاشیستی ایران در داخل باشعار عدالت و در خارج با شعار صلح و گفتگوی تمدنها! به جرات می توان گفت که تلخترین طنزهای تاریخ بشری است و عجب از مستمعین آن است که به شنیدن مکرر آن گوش فرا می دهند.
این اقدامات هیچ هدفی رادنبال نمی کند جز بازسازی وجهه از دست داده شده و کسب اندک وزن اجتماعی در میان جوامع بشری برای سنگین ترکردن هزینه های تلاش دول موثر جهان برای رویارویي جدی با ایران است. و در واقع تئوریسین های حکومت فاشیستی ایران به شنا کردن در میان اشتباهات و ضعفهای دول موثر بین الملی و به خصوص امریکا و کشورهای اسلامی و… و گرفتن ماهی از آن عادت کرده و در این زمینه موفقیتهای کوتاه مدت نسبی نیز کسب نموده اند.
در چنین شرایطي تغییرجهت دادن حرکت ملی از مبارزات مدنی سیاسی و اجتماعی به سوی مبارزات رادیکال مسلحانه افتادن در دام شوونیستهای فاشیست ایرانی است. البته این تحلیل دلیلی برای نفی تاثیرات کسب و ارتقاء توان مسلحانه در حال و آینده حرکت ملی و یا نگاه خوشبینانه به اوضاع سیاسی–اجتماعی داخل و خارج جغرافیای سیاسی ایران نیست٫ بلکه تلاشی واقع بینانه برای شناخت گذشته٫ حال وآینده حرکت ملی ملک و ملت آذربایجان جنوبی است .

چرائی نیازحرکت ملی ملک و ملت آذربایجان جنوبی به توان مسلحانه
صرف نظر از تاریخچه مبارزات مسلحانه در آذربایجان و تاثیرات شگرف آن در موفقیتهای کوتاه مدت سیاسی و اجتماعی، شناخت دقیق شرایط امروزین اوضاع سیاسی و اجتماعی ملک و ملت آذربایجان جنوبی و نگرانی از تهدیدهای نظامی و بحرانهای امنیتی پیش روی ملک و ملت آذربایجان جنوبی نشان میدهد که فعالیت سیاسی و اجتماعی مبارزان مدنی آذربایجان جنوبی بدون توان مسلحانه پیامبری ناتمام است.
اشغال اراضی آذربایجان از سوی فاشیستهای ارمنی و لزوم آزادسازی آنها و کوچ و سکونت کردهای مهاجر در اراضی تاریخی آذربایجان و وابستگی و حمایت شدید آنها از گروههای تروریستی کرد و لزوم تعیین تکلیف با آنها و همچنین اشغال نظامی ملک و ملت آذربایجان جنوبی از سوی رژیم آخوندی ایران و لزوم دفاع از فعالیت مدنی ملک و ملت آذربایجان جنوبی در برابر جلادان دولت مرکزی و…. از تهدیدهاي نظامی و بحرانهای امنیتی پیش روی ملک و ملت آذربایجان جنوبی “درحالت خوشبینانه!!!” است که برای کسب موفقیت و کسب و تامین منافع و مصالح ملی ملک و ملت آذربایجان جنوبی در کوتاه مدت (زیرا برای کسب موفقیت در برابر این تهدید ها و بحرانها و کسب و تامین منافع و مصالح ملی ملک و ملت آذربایجان جنوبی در دراز مدت ما نیازمند استراتژی هدفمند سیاسی و نه نظامی هستیم) حرکت نیازمند توان مسلحانه است .

بن بست سیاسی-اجتماعی حاکم بر جغرافیای سیاسی ایران و بی اعتنائی قدرتمندان سرمست فاشیستی دولت مرکزی ایران به قوانین موضوعه داخلی و بین الملی و حقوق بشر و شهروندی و در راس آنها حق تعیین سرنوشت سیاسی و اجتماعی ملل ساکن در جغرافیای سیاسی ایران از سوی خویش و نه مرکزنشینان و سرکوب خونین اعتراضات مدنی و…. بخشی از فعالین حرکت ملی را بسوی گرایشهای مسلحانه کشانده است تا با حکومت ایران با زبان خودش صحبت کنند .
این مساله در کنار عدم وجود صداقت در روابط بین الملل و ارتباط دول موثر جهان با اپوزیسیون و فعالین مدنی حقوق ملل مزید برعلت شده است.

چگونگی و ملزومات کسب و ارتقاء توان مسلحانه ازسوی حرکت ملی
نیاز حال و آینده حرکت ملی به توان مسلحانه و گرایش بخشی از نیروهای جوان و فعال حرکت به آن٫ حرکت ملی آذربایجان جنوبی را در آستانه یک دگرگیسی و پوست اندازی تاریخی قرار داده است که با مختصات مبارزات حق طلبانه ملل تحت ستم ساکن در جغرافیای سیاسی ایران در شرایط فعلی داخل و خارج کشور هم خوانی دارد و قابل پیش بینی بوده و به عبارتی اجتناب ناپذیر می باشد.
اما این گام جدید برای عدم انحراف از اصول و اهداف خویش نیازمند داشتن توان ایدئولوژیکی قوی و راستین می باشد و این وظیفه ریش سفیدان حرکت و روشنفکران آذربایجانی است که با درک شرایط٫ مبارزان مسلح را بسوی خود جلب نموده و آنها را راهنمائی و آموزش دهند تا فعالیتهای آنها با اصول کلی حرکت هماهنگ شده و از افتادن به دامان تروریسم و بدخواهان مصون بمانند که همه مسئولند (علی الخصوص من نگران تکرار تجربه تلخ سازمان مجاهدین خلق ایران هستم٫ يعني توان ملی ما در خدمت اهداف شخصی دیگران قرار بگیرد) و این شایسته نیست که برای حفظ پرستیژ سیاسی خویش خود را کنار بکشند و اعلام برائت نمایند و به دست و پازدن در مباحث تئوریک خویش مشغول باشندکه فردا تاریخ همه را به پای میز استنطاق خواهد کشید که هان همه مسئولید.
و آنچه که گروههای مسلح ما باید بدانند این است که فعالیت مسلحانه بدون داشتن بازوی سیاسی قوی ناکارآمد و بحران آفرین خواهد بود . توان مسلحانه حرکت ملی آذربایجان جنوبی نه در خدمت تروریسم و حمله به داشته های بشری است بلکه برای دفاع از هویت ملی خویش است و این تفاوت ما با تروریسم کور است زیرا که ما آخرین ملتی هستیم که در جغرافیای سیاسی ایران دست به اسلحه می بریم .
مابرخلاف گروههای تروریستی و فاشیستی فارس و کرد و ارمنی٫ پیمانکاران سیاست بین الملی نیستیم که برای حفظ خویش و کسب قدرت و فرونشاندن عقده های تاریخی خویش شمشیر بر روی بشریت بکشیم .
اتهام دیگری که فعالین مسلح ما را تهدید می کند اتهام مسلح شدن پان ترکیسم و جاسوسی برای ترکیه و جمهوری آذربایجان شمالی است که هوشیاری همگان را می طلبد تا بهانه به دست بدخواهان ندهیم. البته ذکر این توضیح را در این جا لازم می دانم که من خود یک پان ترکیست هستم٫ البته درمعنای مدرن آن یعنی ائتلاف کشورهای مستقل ترک و تشکیل کنفدراسیون ملل ترک جهان و این کاملا طبیعی است که من به عنوان یک ترک در مواقع لزوم دست یاری به سوی برادران ترک خویش در سراسر دنیا درازکنم و از آنها یاری بجویم و به این افتخار می کنم.
درپایان لازم می دانم که تذکر بدهم که مسلح شدن ما تاکتیک نیست بلکه یک تصمیم استراتژیک می باشد و این ضروری است که فعالین سیاسی ومسلح ما هماهنگ باهم حرکت نمایند.

حیدربابا مرد اوغوللار دوغگونان
نامردلرین بوروننارون اوغگونان